Het is nu eindelijk zeker! Internet is het nieuwe roken. Het is verslavend, mensen die een tijdje zonder zitten zijn van slag en raken helemaal de weg kwijt. Ze zijn zelfs eenzaam, zonder hun internet. Althans, of dat voor ons ook geldt weet ik niet, maar volgens een onderzoek van Interspercience (tja, ik heb de naam ook niet bedacht) blijkt in ieder geval dat een fors deel van de Britse bevolking behoorlijk verslaafd is aan internet en alles wat daarmee gepaard gaat.

Door de enorme opmars van digitale gadgets die allemaal internettoegang hebben, raken mensen volledig ‘hooked', zo luidt de conclusie uit het onderzoek. Ze kunnen dus niet meer goed zonder. Of eigenlijk kunnen ze helemaal niet meer zonder. Tja, en dan?

Eigenlijk is dit geen nieuws natuurlijk. Je ziet het immers op elk moment van de dag om je heen. Kinderen die gebiologeerd naar een klein schermpje staren om iets te zien, volwassenen die paniekerig proberen met een (te) klein toetsenbordje een mailtje te beantwoorden, pubers die de weg zoeken via een of andere Google Streetview App, onderwijl collega-pubers via Twitter op de hoogte houdend van hun doen en laten, kortom, het is aan de orde van de dag.

Vroeger (wat is vroeger?) had je je mobiele telefoon in je koffer, of, iets meer in de buurt, in je broekzak. Tegenwoordig is het blijkbaar noodzakelijk om dusdanig snel bereikbaar te zijn, dat ze hem altijd in de hand houden, of ze lopen met zo'n infantiel dingetje in hun oor. Net als die breedgeschouderde mannen rond Obama. Maar die moeten tenminste nog ergens naar luisteren: instructies, want denken doen ze natuurlijk niet zelf. De meeste mensen in je eigen omgeving die zo'n oortje in hebben, zijn echter bezig met de Tour de France, Wimbledon, voetbaluitslagen of wachten op een geluidje. Hopend op een bericht of telefoontje of ‘ping' waaruit blijkt dat je onmisbaar bent voor tenminste één iemand.

Het is toch eigenlijk wel heel erg sneu aan het worden: je kunt niet meer zonder internet en je begint afkickverschijnselen te krijgen, net als die verslaafden bij de ‘cold turkey' methode .

Wat nou, ik kan ook niet zonder internet? Ik ga het bewijzen, ik ga namelijk twee weken op vakantie en dan ga ik helemaal los. Letterlijk. Ik ga naar de zon op de Canarische eilanden (voor wie langs wil komen). Alles is geregeld, de vliegreis, het onderkomen, de excursies, het wordt geweldig en ik heb er echt zin in. Even de accu weer helemaal opladen.
Ik moet alleen nog wel even in de buurt van het appartement een hotel zoeken waar ze zo'n computerhoek hebben. Kan ik tussendoor effe ‘me meel tsjekke.' Je weet nooit tenslotte en dat duurt maar tien minuten, hooguit een uurtje. Maar mijn vrouw vindt dat goed en zij zegt ook dat ik echt niet verslaafd ben.

Tenminste, dat was wat ik nog net kon verstaan toen ze de deur uitliep. Ik weet niet precies waar ze heen is gegaan, maar ik heb haar al even niet gezien. Zal wel vast aan het pakken zijn voor de vakantie...

John de Waard