In een bericht in een landelijk dagblad stond te lezen dat Facebook dicht bij een schikking was met de Amerikaanse Federale Handels Commissie (FTC). Dat had te maken met het veranderde privacybeleid van Facebook, die gebruikers ineens (in 2009) verplicht stelde woonplaats en geslacht te vermelden. En daar was een aantal privacy organisaties tegen in het geweer gekomen. Uiteraard...

De schikking leidt er nu toe dat Facebook 20 jaar lang elk jaar ‘een bezoek' krijgt van de FTC. En dan moet het bedrijf een onderzoek toestaan over hoe ze omgaan met de gegevens van haar gebruikers. En bovendien moet het haar gebruikers voortaan vragen om toestemming voor het vermelden van die genoemde gegevens. Dat laatste is dan wel terecht, maar verder...

Twintig jaar lang elk jaar een onderzoek! Dat is in het Nederlandse strafrecht levenslang. Wat moet je dan hebben misdaan dat je zo lang elk jaar weer zo'n club op je nek krijgt? Dan heb je als bedrijf toch ook geen enkele privacy meer...

Het is weer eens zoals zo vaak als het gaat om privacy: privacy is zo belangrijk geworden in onze maatschappij dat zo ongeveer alles verstikt en verstopt raakt. Ik wil zeker niet ontkennen dat er ergens toezicht moet zijn en blijven op wat er met je meest persoonlijke gegevens gebeurt. Dat is ieders goed recht en ook belangrijk. Maar als ik nu in het bovenstaande geval lees dat het dus blijkbaar gaat om de woonplaats en het geslacht van de Facebook-gebruiker, dan schiet je volgens mij helemaal door. Diezelfde gebruiker kalkt vervolgens zijn hele profiel vol met de meest intieme en de meest persoonlijke details van zijn of haar dagelijkse werkzaamheden en activiteiten. Dat gebeurt echter vrijwillig dus dan is het goed. Als een woonplaats of geslacht wordt gevraagd om je aan te kunnen melden op Facebook, dan is echter Leiden in last. Dat schendt de privacy van die mogelijke nieuwe gebruiker. Waarom dan? Omdat je anders geen ‘lid van de club' kunt worden? Nou, dan word je toch geen lid? Daarmee vergaat de wereld niet!

Misschien wel jouw wereld, maar die was toch al niet echt...

John de Waard