Het kan altijd erger!

Alweer even terug had ik hier eens een column over mijn schoonmoeder (87 jaar). Althans, niet zo zeer over haar, maar meer over de gemeente die voor haar de hulp regelt via het PGB. En de SVB die er als uitvoeringsinstantie bij hoort. Man, wat een stelletje bureaucraten zijn dat!

Maar net toen ik dacht dat het toppunt wel was bereikt bleek het nog erger te kunnen. Wat wil het geval? Het uurtarief voor hulp in de huishouding via dat PGB is bij die gemeente veranderd. Iets omlaag uiteraard. We zijn geen Sinterklaas tenslotte. Maar goed, dat is niet zo ingewikkeld, toch? Pas het maandbedrag iets aan of laat aan het eind van het jaar even weten dat het totaalbedrag van het PGB op is. Want zo werkt het met dit soort regelingen. Op is op.

Maar nee, nu krijgen de zorgverleners, die eerst allerlei contracten, klachtenformulieren, doelstellingen en zorgplannen hebben moeten inleveren, een setje papieren formulieren. Daarop moeten ze met terugwerkende kracht hun gewerkte uren invullen zodat een en ander kan worden verrekend. Vier formulieren per persoon, twee personen. Dus acht formulieren. Om informatie op te halen die er al is. Digitaal aangeleverd, zoals al jarenlang gebeurt.

In de begeleidende brief (ook op papier uiteraard) stond te lezen dat deze hulpverleners officieel even 0 euro moeten overmaken naar een bepaald bankrekeningnummer, want ze hebben immers te veel ontvangen. Maar dat te veel ontvangen geld, we hebben het over een paar dubbeltjes per gewerkte ochtend, wordt blijkbaar alsnog verrekend naar aanleiding van die ingevulde papieren urendeclaraties, want het is vooralsnog op 0 euro gesteld. En die hele papierwinkel komt steeds bij mijn schoonmoeder, waarna ik het van haar overneem. Om te voorkomen dat ze een vrijwillige euthanasieverklaring gaat invullen. Op papier…

Schiet mij maar lek, maar dit toppunt van bureaucratie betekent volgens mij het definitieve failliet van de Nederlands zorgmaatschappij.

Word eens wakker daar aan de andere kant van het loket!

John de Waard