Krijgen we een (digitale) Jurassic World?

Onlangs was in het nieuws hoe een aantal dinosauruseieren door een MRI-scanner ging. Dat was op zich al apart, want wat kan zo’n versteend dino-ei nou mankeren zou je zeggen. Maar het ging om iets anders: bij het Oertijdmuseum hadden ze die versteende eieren al een tijdje liggen en daar vroegen ze zich af of er een (deel van een) embryo in een van die exemplaren zou zitten.

Om dat te onderzoeken ging een aantal eieren dus door de MRI-scanner. Wat bleek: er zaten, in ieder geval in één van de eieren, inderdaad wat versteende resten van een dino-embryo. Dan denk ik meteen, als er een (versteend) embryo is, kun je daar dan nog DNA-materiaal vandaan halen? En als we dan DNA-materiaal hebben, kunnen we dan weer dinootjes produceren?

Ik zou namelijk heel graag de droom van Steven Spielberg gerealiseerd zien: een Jurassic World. In Nederland uiteraard. Ik weet ook al waar we het gaan doen: op de Veluwe. Dan zie ik dat al helemaal voor me: een aantal brontosaurussen (vegan dino’s) samen met de Tyrannosaurus Rex (T-Rex voor vrienden), de Pterodactylosaurus en Velociraptor (geen vegan dino’s…!) die samen wat rond scharrelen of door de lucht scheren daar in of boven de Veluwse bossen. Niet voeren uiteraard. Hoeft ook niet. Er is voer zat: planten, bomen, herten, schapen en… wolven.

Komen we daar ook weer mooi van af. Want als we een wolf hier in de natuur hebben/willen dan moeten we ook de natuurlijke vijand van de wolf weer introduceren, vind ik. Anders gaan dingen scheef groeien en dat willen we niet.

Het is net als die algoritmen in allerlei overheidstoepassingen: er moet een soort natuurlijke vijand opstaan (wij dus) om ervoor te zorgen dat we nog wel zelf zeggenschap kunnen houden over wat een overheid van ons mag weten of niet. Anders worden we afhankelijk van de ‘angry white man’ in de ICT-kelders en stevenen we af op een écht oncontroleerbare (digitale) Jurassic World. Waarin wij de prooi zijn geworden.

Of zeg ik nu iets geks?

John de Waard